LuLLAByBuZZ

โอ้..ค่ำนี้นำคุณมาสู่พสุธาอย่างมีมนต์ขลัง
ช่างดูลึกลับ..เงามืดที่ตามคุณมา
อ่อนหวานยิ่งนัก .. ดังบทเพลงเสนาะ
เสียงของคุณไพเราะก่อถึงความหวัง
อำนาจของคุณยิ่งใหญ่เปลี่ยนทุกสิ่งให้เป็นหนึ่งความฝัน
โอ้..ค่ำนี้แม้ยามจากไปจากพสุธายังคงมนต์ขลัง
เงามืดที่ตามคุณมา..อ่อนหวานยิ่งนัก
จะมีสิ่งใดสวยงามไปกว่าความฝันอีกไหม
จะมีสิ่งใดจะดีไปกว่าความหวังอีกไหม

    วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากๆๆๆ ถึงแม้จะเริ่มต้นวันด้วยอาการย่ำแย่สุดๆ..

เรื่องของเรื่องคือวันนี้เรามีนัดกับพี่เปา ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงเราสมัยฝึกงานที่ ATC

พวกเรานัดกันที่พารากอน แต่เดชะบาปที่มือถือของพี่เปาถูกตัดเงินไม่สามารถโทออกหาเราได้

และด้วยความเป๋อเอ๋อเหรอของอิบีนที่

mem เบอใหม่ของพี่เปาผิด

ทุกครั้งที่เราโทหาพี่เปา จึงมีแต่เสียงตอบรับว่า

'

เลขหมายที่ท่านเรียกยังไม่เปิดใช้บริการ Sorry,the number u have dialed *#!!@@%'

ก็เลยต้องโทไล่หาเบอโทจากพี่คนอื่นๆทีละคนสองคนจนกลายเป็นหลายกว่าคนกว่าจะได้เบอพี่เปามาในที่สุด

เมื่อนัดแนะเวลากับพี่เปา เป็นที่เรียบร้อย พลพรรครักเอยของเราอันประกอบไปด้วย

เบ๊นซ์ กิจ บีน จูน จึงเริ่มเคลื่อนขบวนพล

โดยมีเฮียเบ๊นซ์นิสิตเก่าจุฬาผู้ชำนาญทางเป็นสารถี

แต่ด้วยผู้คนและรถอันล้นหลามทำให้ไม่สามารถหาที่จอดรถในพารากอนได้

จึงต้องนัดโฉบรับพี่เปาแถวๆดังกิ้นไปกินเสต้กที่สามย่านแทน

เสต้กทูเดย์วันนี้ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี

เนื่องด้วยทุกคนต่างอดข้าวเช้ากันทั่วหน้า

แต่นั่งเล่นเกมส์-บีน ออดิชัน-เบ๊นซ์ Dot A-จูน ดูหนัง-กิจ ทำไรของมันวะ!)

หลังจากกระซวกอาหารกันจนพุงหลามเป็นที่เรียบร้อย

พวกเราก็ไปหาซื้อของขวัญวันเกิดให้หนูปุ้ยกันแถวๆสยาม

เบ๊นซ์แนะนำว่าควรซื้อเค้กเพื่อว่าพวกเราจะได้ร่วมกินด้วย--ทุกคนต่างเห็นพ้องตรงกัน!

ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่ร้านเค้ก พวกเราก็แวะดูของจุ้บจิ้บ จิปาถะ

ได้เสื้อยืดกันไปคนละตัวสองตัว สามสี่ตัว สี่ห้าตัว!!

พี่เปาสนุกสนานใหญ่ ซื้อเสื้อผ้าแบบเบรคแตกเลยดีเทียว

พี่เค้าว่าเสื้อราคาถูกมาก ในขณะที่เรากับจูนดูราคาแล้ว ยังหันมามองหน้ากันตาปริบๆ

ส่วนเบ๊นซ์ก็พยายามยัดเยียดให้เราใส่ชุดเดรสสั้นๆตลอดทาง

จนบางครั้งไม่แน่ใจว่า มันชอบผู้หญิงสไตล์นี้หรือมันอยากใส่เองกันแน่

แต่ไอกิจเพื่อนรักพูดจาได้ประทับใจมาก

'

มึงใส่แบบที่มึงเป็นอยู่ก็ดีอยู่แล้ว' <--พูดจาน่ารักอย่างนี้ ถ้าเป็นผู้หญิงกุจะหอมซักฟอด

วันนี้มีงาน

exit ที่สยาม เจอวุ้นเส้น พิตต้า แล้วก็น้องพิ(มั้ง) นั่งในรถสปอตคันหรู

มีพล่ากุ้งนั่งอยู่ข้างหน้ากะอีกคนที่เราไม่รู้จักเตรียมออกโชว์ในงาน

..

...........'พี่วุ้นเส้นสวยที่สุดในโลก!!!!!!!!'..........

เราเลยเกิดแรงบันดาลใจว่าจะแต่งตัวหรูๆ

แอบเห็นหุ่นหน้าร้านๆนึงตรงตรอกซอย เลยไปเก้กท่าถ่ายรูปคู่

เพื่อนๆขำกันใหญ่ มือสั่นถ่ายรูปเลยมัว ต้องถ่ายใหม่

พอจะถ่ายทีไรคนเปนเดินผ่านกันเยอะทุกที เล่นเอาอายไม่ใช่เล่น แต่ก็สนุกดี

พี่เปาบอก .. กล้ามาก

ตอนแยกย้ายกันกลับ พวกเบ๊นซ์ จูน กิจ กลับเอาเค้กไปมห้ปุ้ยที่คณะ

ส่วนเรากะพี่เปาแวะเจอพี่สมบูรณ์ แล้วไปช้อป อาดิดาส กันอีกรอบ

!

ก่อนที่เรากับพี่เปาจะนั่งรถไฟฟ้ากลับบ้าน

(ของแต่ละคน)อีกที

เป็นอันจบภารกิจในหนึ่งวันนี้

...ซึ่งมีความสุขโคดๆ แม้จะเดินกันจนเท้าบวม

(พอได้นั่งปุ้บ เท้า ร้อนผะผ่าวทันที)

วันพรุ่งนี้ก็วันอาทิดแล้ว ซึ่งเป็นวัน

DEADLINE ที่จะตัดสินว่าพี่เซียะจะยังใช่คนที่เราชอบอยู่หรือไม่

'

บีน..เราว่าแกควรจะเป็นฝ่ายเลือกมากกว่านะ' ญ่าพูด

'

พี่เซียะแม่มคนไหนว้าเรื่องมากship มึง+คำชมล้านแปดอันเปนเรื่องปกติของมัน+ขนาดนี้ยังไม่ชอบมึงอีก' นัทว่า

.....

เพื่อนๆจ๋า ขอบคุณมากที่ให้กำลังใจ

แต่การที่เราจะหาคนที่ชอบได้ซักคน บางครั้งมันยากกว่าการให้คนมาชอบเราซะอีก

ในเมื่อเจอแล้ว ก็ควรจะรักษาความรู้สึกดีๆนั้นไว้ให้นานๆไม่ใช่หรอ

?

แต่..ก็นะ..นี่มันก็นานพอดูแล้ว และเราก็จัดการทอดสะพานซะไหม้เกรียมขนาดนี้

ถ้าเค้ายังไม่ข้ามมาอีกก็........

แม้จะเป็นสะพานเดียวเท่านั้นในชีวิตที่เราลงมือสร้างเอง

แต่ในเมื่อไม่มีใครมา..เราก็คงต้องปล่อยให้สะพานนั้นผุกร่อนแล้วพังจมลงในแม่น้ำไป

ส่วนตัวเราเองก็จะเริ่มเดินก้าวข้ามสะพานอื่นๆซะที

....เพราะการติดเกาะคนเดียว บางทีมันก็น่าเบื่อเหมือนกันนิ อิอิ^_^